Rewalidacja klasa 7, karty pracy do druku, czyli koncentracja uwagi bez nudy

Uczeń klasy siódmej, który ma trudność z utrzymaniem uwagi, rozumie, że karta z kolorowym misiem nie jest dla niego. Wstyd przed rówieśnikami potrafi przesądzić o tym, że dziecko wcale nie podejmie zadania. Dlatego trudność ćwiczenia i wygląd karty trzeba ustawiać osobno. Zadanie może być proste, a oprawa graficzna dojrzała: sprzęt, sport, miasto, technologia, zwierzęta w realistycznym stylu.

Ważne są też długość i forma. Starsi uczniowie lepiej reagują na zadania, które mają jasny początek i koniec, mieszczą się na jednej stronie A4 i dają się wykonać w kilku minutach. Wiele krótkich kart sprawdza się lepiej niż jedna długa.

Koncentracja uwagi składa się z kilku umiejętności, które da się ćwiczyć osobno.

• Uwaga selektywna. Wyszukiwanie wskazanego elementu wśród podobnych, na przykład wszystkich wystąpień jednej litery w tekście albo jednego symbolu w siatce.
• Uwaga podzielna. Zadania dwutorowe, takie jak skreślanie liczb parzystych i jednocześnie zakreślanie wskazanych liter.
• Uwaga utrzymana. Dłuższe, monotonne zadanie podzielone na krótkie odcinki, każdy zakończony odhaczeniem.
• Pamięć robocza. Zapamiętanie kilku elementów obrazka, odwrócenie karty i odtworzenie, co było.
• Spostrzegawczość wzrokowa. Znajdowanie różnic, uzupełnianie brakujących elementów, odnajdywanie ukrytych kształtów.
• Śledzenie wzrokiem. Labirynty, ścieżki i połączenia punktów, dostosowane do wieku.

Przy każdej karcie zapisz, który z tych elementów ćwiczysz. Dzięki temu łatwiej zauważysz, w czym uczeń robi postępy, a w czym nadal potrzebuje wsparcia.

Trudność możesz zmieniać bez zmiany wyglądu karty:

• liczba elementów do przejrzenia na stronie,
• podobieństwo elementów między sobą,
• limit czasu lub jego brak,
• obecność wzoru, do którego uczeń się odwołuje,
• liczba zadań w jednej karcie,
• sposób odpowiedzi: zakreślanie, wpisywanie, mówienie.

Dobrą praktyką jest zaczynanie od zadania, które uczeń wykona poprawnie. Kiedy pojawia się poczucie sprawczości, można dokładać trudność o jeden stopień. Warto też prowadzić prosty zapis: data, rodzaj karty, czas wykonania, liczba pomyłek. Zapis pozwala zobaczyć zmianę w czasie, a rozmowa z uczniem o jego własnych wynikach zwykle go motywuje.

Poniższy układ jest tylko propozycją do modyfikowania.

• 5 minut: rozmowa i krótkie przypomnienie celu, nad czym dziś pracujecie.
• 10 minut: karta selektywnej uwagi, na przykład wyszukiwanie zadanego symbolu w siatce, z własnym tematem ucznia.
• 5 minut: krótka przerwa ruchowa.
• 7 minut: karta pamięci roboczej lub spostrzegawczości.
• 3 minuty: podsumowanie, uczeń sam ocenia, co poszło dobrze.

Układ można zmieniać zależnie od dnia. Gdy uczeń jest zmęczony po lekcjach, skróć cały blok, zamiast dopychać do końca.

Największym ograniczeniem w pracy nauczyciela rewalidacji jest czas na przygotowanie. Szukanie obrazków, ustawianie ich w tabelkach i dopasowywanie do wieku zjada popołudnia. W Obrazkowe wybierasz klasę, rodzaj ćwiczenia i temat, a po pół minuty masz gotową kartę w formacie A4 do druku i laminowania. Grafika jest dobierana do wieku, więc uczeń siódmej klasy nie dostaje obrazków dla przedszkolaka.

Więcej o całej kategorii pomocy znajdziesz na stronach rewalidacja karty pracy i koncentracja uwagi karty pracy. Jeśli pracujesz nad zadaniami z zakresu terapii pedagogicznej, zajrzyj także do opisu terapii pedagogicznej. Zasady planów i limitów opisuje cennik.

• Karty są narzędziem w rękach nauczyciela, nie zamiennikiem diagnozy ani zaleceń z orzeczenia.
• Cele zajęć wynikają z indywidualnego programu ucznia, a karta jest tylko materiałem do ich realizacji.
• Dane ucznia na kartach i w teczce zapisuj jako pseudonim.
• Jeśli uczeń odrzuca temat, zmień go, a nie ćwiczenie.