Historyjki obrazkowe dla dzieci, czyli ile kadrów wybrać do wieku

Historyjka obrazkowa to ciąg obrazków, które dziecko ma ułożyć we właściwej kolejności i opowiedzieć własnymi słowami. Każdy kadr wymaga od dziecka kilku rzeczy naraz: rozpoznania postaci, zrozumienia, co się dzieje, zapamiętania poprzedniego obrazka i przewidzenia następnego. Im więcej kadrów, tym większe obciążenie pamięci roboczej i uwagi. Dlatego liczba kadrów to pierwsze pokrętło, którym regulujesz trudność ćwiczenia.

Kiedy historyjka jest za długa, dziecko zaczyna opowiadać pojedyncze obrazki bez związku, a Ty nie wiesz, czy problemem jest rozumienie przyczyny i skutku, czy zwykłe zmęczenie. Kiedy jest za krótka, nie ma o czym opowiadać i ćwiczenie nic nie mówi o możliwościach dziecka.

Poniższe liczby to punkt wyjścia, nie norma. Każde dziecko pracuje inaczej, a Ty znasz je najlepiej.

• Około 3 lat: 2 do 3 kadrów, jedna postać, jedna czynność, na przykład dziecko myje ręce.
• Około 4 lat: 3 kadry, początek, środek i koniec zdarzenia.
• Około 5 lat: 4 kadry, jedna postać i jedna zmiana sytuacji, na przykład padający deszcz i parasol.
• Około 6 do 7 lat: 4 do 6 kadrów, dwie postacie i prosta przyczyna zdarzenia.
• Około 8 do 9 lat: 6 do 8 kadrów, zdarzenie z zakończeniem, które trzeba wyjaśnić.
• Starsi uczniowie: 8 kadrów i więcej, także z fragmentem, który wymaga wnioskowania, bo nie jest narysowany wprost.

Jeśli dziecko ma trudności z koncentracją albo z mową, zacznij o jeden poziom niżej niż wynika z metryki. Sukces na krótkiej historyjce uczy więcej niż porażka na długiej.

Liczba kadrów to jedna z kilku zmiennych. Możesz je ustawiać osobno:

• Liczba postaci. Jedna postać jest najłatwiejsza, dwie wymagają pilnowania, kto co robi.
• Wyrazistość przyczyny. Wprost pokazana przyczyna (rozlane mleko, mokra podłoga) jest łatwiejsza niż ukryta.
• Obecność kadru wskazówki. Jeden kadr może być już ułożony na karcie, a dziecko dokłada resztę.
• Tło. Mało szczegółów w tle pomaga dzieciom, które łatwo się rozpraszają.
• Sposób pracy. Układanie wycinanych kadrów jest łatwiejsze niż opowiadanie z pamięci po zakryciu obrazków.

Dobrze działa stały schemat, który dziecko szybko poznaje. Po kilku spotkaniach wie, czego się spodziewać, i może skupić się na treści.

• Obejrzyjcie razem wszystkie kadry bez układania. Zapytaj, kto jest na obrazkach i co się dzieje.
• Poproś o wskazanie, który kadr jest pierwszy, a który ostatni.
• Ułóżcie środek. Jeśli dziecko się myli, nie poprawiaj od razu, zapytaj, co stało się przed i co po.
• Poproś o opowiedzenie całości, najpierw jednym zdaniem na kadr, potem całą historią.
• Na koniec zakryj jeden kadr i zapytaj, co mogło się wydarzyć w tym miejscu.

Przy dzieciach pracujących nad konkretną głoską wybierz historyjkę z tematem, który naturalnie zawiera wyrazy z tą głoską. Wtedy opowiadanie jest jednocześnie ćwiczeniem artykulacyjnym. Taką kartę możesz złożyć w generatorze, wybierając głoskę i temat, a więcej o ćwiczeniach na konkretne dźwięki znajdziesz na stronie karty pracy logopedyczne.

Dziecko, które kocha pociągi, opowie o pociągu dłużej i dokładniej niż o myciu zębów. Dlatego temat historyjki warto dobierać do zainteresowań, a trudną sytuację, którą chcesz przećwiczyć, osadzić w znanym świecie dziecka. Przy ćwiczeniu sytuacji życiowych, takich jak wizyta u lekarza czy pierwszy dzień w nowej grupie, sprawdza się forma opisana na stronie historyjki społeczne, gdzie obrazki służą do przygotowania dziecka na to, co je czeka.

Warto też pamiętać o wieku grafiki. Dziecko dziesięcioletnie, które pracuje na poziomie trzylatka, nie powinno dostawać obrazków wyglądających jak z książeczki dla maluchów. Dobór kadrów i stylu rysunku to dwie osobne decyzje.

Największym kosztem pracy z historyjkami jest przygotowanie. Szukanie obrazków, przycinanie, ustawianie w Wordzie i drukowanie zabiera czas, którego brakuje na samą terapię. W Obrazkowe wybierasz wiek dziecka, temat i liczbę kadrów, a po pół minuty masz gotowy PDF w formacie A4 do wydruku i laminowania. Wszystkie rodzaje pomocy, w tym historyjki obrazkowe, opisujemy na stronie głównej tej kategorii, a szczegóły planów i limitów znajdziesz w cenniku.

Jeśli potrzebujesz pomocy stałej w ciągu dnia, a nie jednorazowego ćwiczenia, zajrzyj do opisu obrazkowego planu dnia.

• Czy liczba kadrów odpowiada wiekowi i dzisiejszej formie dziecka.
• Czy temat jest bliski dziecku.
• Czy grafika pasuje wiekiem do ucznia.
• Czy masz plan na wypadek, gdyby było za trudno: mniej kadrów albo jeden ułożony z góry.